Dat klinkt als een enorme luxe en achteraf gezien was het dat ook. Maar voordat ik eraan begon had ik ook heel veel vragen over hoe het zou zijn en wat ik allemaal zou gaan bedenken tijdens de stilte. Ik heb het nu over mijn leertherapie, waar ik vorige week deel aan heb genomen. Gedurende 4 dagen ben ik ondergedompeld in mindfulness, meditatie en stilte momenten. Iets wat super fijn is geweest, maar ook confronterend.

Waarom leertherapie

Als basispsycholoog kun je verschillende opleidingsrichtingen kiezen. Omdat ik nog geen plekje heb weten te bemachtigen om de opleiding tot GZ-psycholoog te doen, ben ik mij aan het focussen op de cognitieve gedragstherapie. Dit opleidingstraject bestaat uit allerlei verschillende opleidingen en de eis dat je naast die opleidingen ook supervisie en leertherapie volgt. Die leertherapie kwam dus afgelopen week aan bod waarbij je focust op je eigen doelen en dus even in de schoenen van de cliënt kan en mag staan. De vorm (mindfulness based) die ik gekozen hebt valt onder de ‘3e generatie’ cognitieve gedragstherapie. Hierbij wordt er met name vanuit gegaan dat je ongewenste gedachtes en gevoelens leren hanteren.  Iets wat helemaal past bij de tijd van nu en mijn werk als wandeltherapeut. Maar… hierbij genoeg ‘droge stof’!.

De uitdaging

Een van de grootste uitdagingen voor mij lag in de stilte momenten. Ik ben namelijk van nature best druk en kan enorm veel nadenken. Deze periodes van stilte gedurende het weekend varieerde van een uur tot een hele dag. In deze periodes werd en niet met elkaar gepraat, non-verbaal gecommuniceerd, gelezen, geen gebruik gemaakt van je mobiele telefoon of welke andere vorm van communicatie dan ook. De enige toegestane vorm was schrijven, old scool met pen en papier. En dat stil zijn was lastig, met name aan het begin. Ik zat ik een groep van 8 personen, allemaal hulpverleners. Je bent dan van nature geneigd om kennis met elkaar te willen maken. In die periode van stiltes neem je met die groep deel aan hetzelfde programma, naast elkaar, met elkaar, maar tegelijkertijd dus ook zonder elkaar. Ik merkte dat ik (als professional) geneigd ben om op elkaar te reageren. De interactie en connectie te zoeken. Geen van alle gebeurde tijdens die stiltes. En dan merk je ook pas echt hoe belangrijk communicatie kan zijn. Voor mij als professional, maar ook als persoon.

De oorverdovende stilte

Een term die vaak gebruikt wordt, maar echt voor mij van toepassing was voor deze dagen. Zeker aan het begin. Wanneer je stil bent merk je pas op hoeveel je nadenkt. Welke vorm die gedachtes hebben en soms ook hoe gemeen, onzinnig of bizar ze zijn. Doordat je niks deelt of uitspreekt kunnen gedachtes ook eindeloos doorgaan. Onzekerheden komen naar boven en blijven in je gedachtes hangen. Je gaat nadenken over dingen die niet belangrijk leken, maar nu je er toch tijd voor hebt, alsnog geanalyseerd kunnen worden. In mijn geval zorgde het ook voor eenzaamheid en frustratie. Delen bleek voor mij een belangrijk aspect om mij happy te voelen. En niet kunnen delen geeft dan een geïsoleerd gevoel. Iets wat heel tegenstrijdig voelt omdat ik me vaak juist ook goed alleen kan vermaken. De mogelijkheid van het delen voegt ook dan dus blijkbaar iets toe.

Anderzijds heeft het mij ook nieuwe inzichten opgeleverd. Juist doordat je de tijd hebt om elke gedachte gang ‘af’ te maken. Ook maak je snel associaties in je hoofd en worden dingen alsnog ‘opgelost’.  Emoties komen duidelijker binnen en ook prikkels vanuit je andere zintuigen zijn ineens veel sterker aanwezig. En op den duur ervaar je ook rust. Want in mijn geval bleek, hoe minder ik die gedachte gang probeerde te controleren of te sturen, hoe minder hij aanwezig was. De laatste dag was het zelfs even helemaal stil in mijn hoofd.

Mediteren

Het andere aspect van de leertherapie was gericht op meditatie en mindfulness. Het zijn in het hier en nu en gedachtes los leren laten. Het laten zijn van gevoelens en vooral geen oordeel verbinden aan alles wat je zegt en doet. Een quote die vaak voor bij kwam: elk moment is een nieuw moment. En zo ga je het vanzelf ook benaderen. Stil staan bij het hier en nu, maakt dat je steeds meer bewustwording hebt van je omgeving. Wat doet mijn lichaam nu eigenlijk? Hoe voelt die boosheid nu eigenlijk? En vooral ook, mag het er zijn? Wanneer je gedachtes observeert en een keuze maakt of ze bij het heden, verleden of het nu horen hoe beter het lukt om een keuze te maken wat je doet met die gedachtes. Want een gedachte uit het verleden, hoort ook daar thuis. Een gedachte over de toekomst kan motiveren, maar we hebben nog altijd geen voorspellende gave. Het ‘labelen’ van die gedachtes en ze vervolgens weer loslaten lucht op. Je ervaart weer ruimte en kan weer genieten van de dingen die je nu meemaakt. Lichaam en hoofd zijn weer verbonden. En met name dat laatste heb ik als bijzonder prettig ervaren. Ik kan geneigd zijn om vooral in mijn hoofd te zitten. Maar ik ben er ook van overtuigd dat wij als mens niet zijn ‘geprogrammeerd’ om alleen maar met ratio bezig te zijn. Ons lichaam is een briljant stukje werk van moeder natuur waar we volgens mij heel zuinig op zijn. En daar mogen we dan eigenlijk net zoveel aandacht aan besteden als aan dat hoofd. Voor mij een puntje om de komende tijd nog extra mee aan de slag te gaan. Dat gedachte loslaten en ‘laten zijn’ is iets wat veel oefening nodig heeft en ik in elk geval nog niet altijd helemaal onder de knie heb.

Pas op de plaats…

Of je het nu super interessant vindt of juist zweverig. Ik kan iedereen een weekendje, weekje of een dag aanraden met zichzelf. Onder begeleiding of gewoon zelf even de natuur in. Ik heb in elk geval gemerkt dat de stilte ook rust en ruimte geeft. Ik ben mezelf tegen gekomen wat betreft mijn innerlijke criticus, die er toch nog wel aanwezig bleek. En ik heb gemerkt dat het vooral ikzelf ben die ervoor zorgt dat ik bepaalde keuzes maak. Goede keuzes, maar soms dus ook de minder goede keuzes zoals te veel ‘moeten’ van mezelf. En dat is zonde omdat ik daarmee eigenlijk mijn eigen geluk en plezier af neem. Je zult merken dat sommige dingen eigenlijk logisch zijn (rationeel), maar dat je er toch soms weer intrapt om die oude weg in te slaan. Weer even een reminder dat hetgeen ik mijn cliënten aanleer en vertel in behandelingen, ik ook weer meer op mezelf moet toepassen.

Hoe ervaar jij rust? En wat zijn jouw ervaringen met meditatie en/of mindfulness?

Reflectie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Menu